حدیث دوست

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست که آشنا سخن آشنا نگه دارد

آموخته ام که آموختنی ها فقط نزد استاد نیست گاهی در رگ برگ های یک برگ از درخت افتاده که در زیر پا خش خش را فریاد می کند درسی نهفته است که باید دید و شنیدش. باید نشست پای خش خش هایش تا برایمان بگوید آنچه که تا کنون فقط از رویش رد می شدیم پر است از ماجرا. در دل برگ های به زمین ریخته و در آواز غمگینشان خاطره بهار و گرمای تابستان است. و این رازیست که هر سال بیشتر مرا به فکر وا میدارد. شاید به خاطر این است که فکر می کنم با سرعت بیشتری از کودکی فاصله میگیرم و به پیری نزدیک میشوم.علیرضا شاکری  ۲۲ مهر ۹۱

 

نوشته شده در سه شنبه 25 مهر1391ساعت 5:35 بعد از ظهر توسط علیرضا| |

دوست عزیزم ولی درویشی مقاله ای با عنوان وظیفه عمومی در قبال مشکلات معیشتی مردم در روزنامه مردم سالاری چاپ کرده که بعد از خوندنش نه به خاطر اینکه صاحب مقاله از نزدیک ترین دوستانم هست بلکه به خاطر معنی خیلی عالی متن و کاربردی بودن اون و پیشنهاد مشخصی که داشت و به خاطر روان بودن نوشته و عالی بودنش لذت بردم که خوندمش.

نه به خاطر سابقه دوستی بسیار پر از افتخار برای من بلکه برای فعالیت های بی دریغ و خستگی ناپذیر اجتماعی و سیاسی این نخبه ایرانی و مردی از کوهدشت٬ تصمیم گرفتم معرفی بسیار مختصری از دوست عزیزم آقای ولی درویشی فعال اجتماعی و سیاسی و محقق و پژوهشگر علوم انسانی در وبلاگ خودم داشته باشم.

قبلا در همین وبلاگ یکی از مقالات ایشان را نوشته بودم که واقعا از خواندنش به خاطر نگاه دقیق و ژرف نگری که در آن بود لذت بردم. اینبار تصمیم دارم مقاله ای دیگر به همراه لینک آن در روزنامه مردمسالاری به را برای استفاده دوستان در این وبلاگ بنویسم.

آقای ولی درویشی متولد کوهدشت٬ فارغ التحصیل از دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات  و دانشجوی دکترا و فعال اجتماعی و سیاسی و محقق و پژوهشگر حوزه علوم انسانی دارای ستون ثابت تلنگر که نگاهی طنز و انتقادی به مسائل اجتماعی روز دارد در روزنامه مردمسالاری می باشد. ایشان ده ها سرمقاله و یادداشت برای این روزنامه با نگاه اجتماعی و و از نگاه اقشار متوسط جامعه داشته اند.

آدرس وبلاگ ولی درویشی که به تازگی راه اندازی کرده http://validarvishi.blogfa.com/  می باشد.

یکی از مقالات ایشان در روزنامه مردمسالاری رویای شهر فرزانگان بود که خواندنش برایم لذت بخش بود. لینک مقاله http://mardomsalari.com/Template1/News.aspx?NID=152232&Keyword=ولي درويشي است.  

به خاطر نوع نگاهش بهش تبریک میگم

 لینک مقاله در روزنامه مردم سالاری 4 شهریور 91

متن مقاله رو هم در ادامه مطلب بخونید.

 

 


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه 5 شهریور1391ساعت 5:59 بعد از ظهر توسط علیرضا| |

 

مَرَجَ البَحرَينِ يَلتَقِيانِ . بَينَهُما بِرزَخُ لا يَبغِيانِ .

به علیرضا شاکری:

کم نباش

          کم نشو

                  کم نخواه

مواظب باش!

                آنچه می خواهی واقعا زیاد باشد.

                گاهی کره زمین کم است

مواظب باش از زیاد خواستن کم نشوی

که چه می دهی و چه می گیری

حواست باشد!

               حساب داشته هایت را داشته باشی

               هر چه از دست دادی غمی نیست

                                                         خودت را از دست نده

آرام باش و خروشنده

هر کدام  به جایش

یادت باشد!

             تشکر کن 

                        از خدا

                                از دیگری

                                            از خودت

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه 4 مهر1390ساعت 11:27 بعد از ظهر توسط علیرضا| |

 

خوشنودی به پیش آمدها بهترین یار و یاور است

دانش میراث نفیسی است

 ادب زینتی است که همیشه مطلوب است

 فکر آینه صافی است که نتایج امور بآن دیده میشود.

 

خوشرفتاری نصف عقل است.

 

غم و اندوه نصف پیری است.

 

مردم دشمن آن چیزی هستند که نمیدانند.

                       

                                                                              از کلمات قصار امام علی

 

پی نوشت: همیشه سعی میکردم عکس ها و نوشته ها از خودم باشه ولی اینبار عرصه سیمرغ جولانگه من نبود.

نوشته شده در پنجشنبه 11 شهریور1389ساعت 2:25 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

اولین سالگرد پیوند با زندگی٬ روز لیلی رو به خودم خیلی خیلی تبریک میگم. کاش بتونم خدا رو شکر کنم برای این ۱ سال که بهترین روزها بوده

نوشته شده در شنبه 16 مرداد1389ساعت 10:37 بعد از ظهر توسط علیرضا| |

ای مهربان باغبانِ خستگی نشناس

ای ایمان شگفت آور

 ای پرچم افراشتة آرزو

مباد لحظه نشستن غبارخستگی بر سیمای معصومت

مباد روز از پای نشستنت،

                             روز بی لبخندت

ای آرزوی همیشگی ای باغبان مهربان خستگی نشناس

ای ماهتاب روشن شبهای این باغ، ای گل همیشه بهار

          و ای صدای نجوا و نیایش تو بهترین آواز

                             ای آشنا

در سکوت تو سروهای این باغ خموده میشوند و برگ هایشان زرد

نسترن های خانه نوازش تو را می­خواهند

آفتاب، صبح ها لبخند تو را در چارچوب پنجره می­خواهد نه نشسته در کنجی و بی لبخند

که او خوب می­داند تو را وخوب می­شناسد سفیر مهر

                                                                     و لبخند

                                                                            و عشق

                                                                                  و ایمان را

ای مهربان باغبان خستگی نشناس

که در را بستی به روی باد سرد، تا نسرین و داوودی ها گرم و آرام باشند

کدام طوفان می­تواند باغبان مهربان نسرین های ما را اینگونه خسته کند

کدام شعله می­تواند شاخه های باغ باغبان ما را اینگونه بسوزاند

کدام . . .

تو را سوگند ای آواز خوش هستی ای امید همیشگی، به همه چشم های نگران سوگند که

بمان

راست قامت و افراشته

            با

               لبخند

                      و امید

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه 8 تیر1389ساعت 0:26 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

 

گلنار (خیابان عراقی)

 

نزدیکی اداره توی خیابان شهید عراقی شمالی نبش خیابان گیلان یک درخت وایساده و داره دلبری میکنه و البته منتظره که وقتی رد میشیم یه نگاه بهش بکنیم. امروز که برگشتنی از اداره میخواستم ازش عکس بگیرم، با اینکه خیلی دیرم شده بود ولی به خودم گفتم

شاید بتونم کار امروزم رو یه روز دیگه انجام بدم

اما

گل همین پنج روز و شش باشد. 

نوشته شده در سه شنبه 4 خرداد1389ساعت 1:12 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

 

سفر به نیشابور (اردیبهشت ۸۹)

 

بقیه در ادامه مطلب


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه 26 اردیبهشت1389ساعت 1:36 بعد از ظهر توسط علیرضا| |

 

خدای من

            سلام

باز  بهار را فرستادی و من اینجا به تماشا نشسته ام و رنگ در رنگ آرایش درختان وشکوفه ها مشتاقم میکند که بدانم باز این چه غوغایی است، و من که مبهوت تجملات زمینم در این استقبال و این جشن پرشکوه کاری جز تماشا نمیدانم. گویی فرشتگان درختان را آرایش میکنند و باد بی آرام گیسوی بید ها را شانه میزند. و اما وای کاش میشد همة شکوفه ها را یک به یک شمرد و به همة برگ های نو سلام کرد. و در جشن رویش و نو شدن و تماشا فقط تماشا کردو چشم گشود بر فصل رویش تا شاید راهی برای نو شدن پیدا کنم. حالا که همه خبرهای نسیم خوش است کاش میشد به خانه مان دعوتش میکردیم و اندکی بیشتر می ماند تا برایمان بگوید حکایت هایی را که سال هاست کسانی در گوشش نجوا میکنند که راز بهار را میدانند. کاش به ما هم میگفت آنچه را که وقتی در گوش گل میگوید گل از شوق پیراهن میدرد. کاش میشد که به ابرها ها هم عیدی میدادیم و ای کاش میشد رنگین کمان کمی بیشتر می ماند تا برایش قصه چراغانی ماه و ستاره را میگفتیم.

این روزها امید باز در خانه ها را میزند، به امید اینکه کسی در بگشاید و بداند که جان بخشیدن را فقط تو میدانی

این روزها باز عاشق ترم از همیشه و باز ازدیروز بیشتر و اگر از احوال ما خواسته باشی ملالی نیست جز این که نمیدانم چگونه شکر به جای آورم این همه مهربانی را

 

پی نوشت: (عکس: شکوفه های بهاری تهران - ۷/۱/۸۹)

نوشته شده در دوشنبه 9 فروردین1389ساعت 3:50 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

 

بنای هارونیه

۱۴/۱۲/۸۸ بنای معروف به بنای هارونیه در نزدیکی آرامگاه فردوسی

این بنای زیبا که در دوره ایلخانی ها ساخته شده متاسفانه از مصادیق خرافات در ایران است. چون زمان ساخت این بنا چند صد سال بعد از شهادت امام رضا بوده ولی بعضی ها به اونجا میرند تا زندان هارون الرشید که امام رضا توی اون زندانی بوده رو زیارت کنند و پارچه سبز هم به در زیر زمینش می بندند. در صورتی که امام رضا از زمان ورودش به ایران تا زمان شهادتش عنوان ولی عهد رو داشت و هیچ وقت زندان نبود.

نوشته شده در پنجشنبه 20 اسفند1388ساعت 9:12 قبل از ظهر توسط یارو| |

به نام خدا

 

باز روز نو در راه است

و تو باید که مسلح باشی – با عشق، اندیشه، ایمان، شادی...

چاره یی نیست عزیز من!

سهم ما از میلیاردها سال حیات و حرکت

ذره ی بسیار ناچیزی ست.

این سهم  را، چه کسی، به تو حق داد

که با خستگی و پیری روح

با بلاتکلیفی، با کسالت، دو دلی

به تباهی بکشی؟

باور کن!

زندگی را پر باید کرد

اما نه با باطل و بیهوده

نه با دلقکی و مسخرگی

نه با هر چیز کدر

و کثیف

و نه باهر چیزی که انسان شریف

از آن، شرمش می آید.

زندگی را، پرِ پر باید کرد: لبریز، و دائما سرزیر کنان :

پر و خالی.

باور کن!

از هر حفره که در گوشه کنار زندگی مان

پدید آید

رنگ دلمردگی و پوچی می ریزد- زشت

بر جمیع حرکات من و تو

بر راه رفتن

نگاه کردن

بحث، منطق

و حتی خندیدن مان

هرگز نباید به فردا واگذاشت

چرا که خالی دلمردگی را از امروز تا فردا، همچنان، خالی نگه داشتن، خطر کردنی ست مصیبت بار

و بی دلیل.

زندگی را ، پرِ پر باید کرد.

 

                                                                 نادر ابراهیمی

                                                                                              

نوشته شده در پنجشنبه 13 فروردین1388ساعت 2:48 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

هیچ می دانی چرا چون موج،

 در گریز از خویشتن، پیوسته می کاهم؟

زان که بر این پرده تاریک،

                        این خاموشی نزدیک،

آنچه می خواهم نمی بینم،

و آنچه می بینم نمی خواهم.

 

 

شفیعی کدکنی یازدهم مرداد 1346

نوشته شده در یکشنبه 24 شهریور1387ساعت 8:20 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

به نام دوست

 

ای نازنین از پای منشین

تا زمین می گردد و تا شقایق هنوز سرخ است

                                                     از پای منشین

ای نازنین تا چشمه عشق در قلب عاشق می جوشد

تا آنروز که او از تو می خواهد که بایستی

                                                بایست

تا روزی که زنده ای

به خاطر خدا

                از پای منشین

تا روزی که زنده ام

تا آنروز که کسی هست

 که تو را دوست داشته باشد

                                  بمان

تا آنروز که نگاهی نگران دنبال اشتیاقی در نگاه تو میگردد

                                                                    از پای منشین

ای نازنین

تو که می دانی با هر لبخندت زندگی پر از امید می شود

                                                                تسلیم غم نشو

نوشته شده در شنبه 22 تیر1387ساعت 0:47 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

به نام خدا

روزی که فرشتگان مرا به زمین می سپردند تمام وجودم و روح آشفته ام سرشار از وحشتی عمیق و حسرتی بی حاصل  بود. فرشتگان از صدای التماسم خسته شده بودند که ناگهان آن ترس و  آن بی تابی به آرامشی عجیب و اشتیاقی بی پایان بدل گشت گویی کسی را دیده بودم.صورتش بهترین تصویر و صدایش خوش ترین آواز بود، نگاهش آنقدر آرام ولبخندش آنقدر زیبا بود  که وصف آن فقط از خالقش بر می آید .

با آنکه آنروز از بهشت رانده شده بودم وقتی در آغوشش آرام گرفتم خود را باز در بهشت یافتم . همان وقت بود که از خدا خواستم هیچ وقت نمیرم.و خواستم تا هستم او هم باشد .آنروز او مرا به امانت گرفت .

وااااای

به خدا قسم که به عهدش با خدای خویش وفا کرد.هنوز مرا امانت میداند و هنوز مرا همچون روز اول مواظبت میکند .

آری آنروز برای بار اول عاشق شدم.عاشق روی نازنینی که بعدها فهمیدم عشق را باید از او بیاموزم. فهمیدم با چه سختی اما با چه اشتیاقی مرا پروراند.

قصه این عشق را در هیچ رمانی نخوانده ام این هم گواه مظلومیت اوست.آنروز اولین درس عشق را به من آموخت و بعد از آن هر بار که محو زیبائیش میشدم درس دیگری می آموختم .امروز عاشق ترین فرزند زمین شده ام. یاد آن فرشتگان می افتم و اینکه چقدر به من حسودی کرده اند.

خدایا تو میدانی که شب را با آرزوی دیدار در صبحدم سر میکنم و روز را با این امید که وقت برگشت به خانه او در را بگشاید که اگر نبود نه صبح برایم صبح بود ونه برگشتنی در کار بود و نه خانه ای

خدایا تو میدانی که بیمار خنده هایش هستم پس کاری کن بیشتر بخندد و تو میدانی که خورشید آرزوهای من کیست پس کاری کن بیشتر بتابد

خدایا میدانم وقتی او هست و چادر و سجاده و خلوت بنده ای با خدای خویش، او قصه مرا با تو نجوا می کند آنوقت صدایی از درون مرا خبر از حسادت فرشتگان میدهد که اینچنین واسطه ای دارم و مرا نوید امن که تو صدای او را میشنوی

خدایا تو را شکر

نوشته شده در سه شنبه 4 تیر1387ساعت 0:14 قبل از ظهر توسط علیرضا| |

 به نام خدا

تازگیها دشمنی را در درون خویش می بینم

دشنه ای در دست دارد

می زند هردم

می کُشد هردم منی را که منیّت را نمی داند

می ستاند ذوق بودن را و ماندن را

می فروزد آتش و می زند شعله بر جانم

می بینم

که می گیرد عزیزان را

عشق را

و

 شور را

و

 شوق را

گر چه این دشمن منم در من

گر چه خود را  از دوست نزدیکتر میدانم با من

لیک دشمنی می کند هردم با من

آن ((منِ)) من

تازگیها دشمنی را در درون خویش می بینم

همان روحی که روح عاشقی را کشت در من

شور هستی را برد از یادم

و شوق زیستن را هم

هم او را که واژه هایم را یک به یک سوزاند

آن من شیرین سخن

تازگیها باز افسونی دگر دارد

وای اما نه

دیگر نمی سپارم گوش بر جادویش

 

نوشته شده در یکشنبه 19 خرداد1387ساعت 7:45 بعد از ظهر توسط علیرضا| |


Design By : Night Skin